Siergiei Rachmannoff Symfonia No.2 - Filharmonia Narodowa




Podczas błądzenia po internecie, w poszukiwaniu koncertu online orkiestry symfonicznej na ten tydzień, nie udało mi się znaleźć nic, co spełniałoby moje oczekiwania. Nie taki repertuar, nie ta godzina koncertu... Wiele orkiestr zawiesiła działalność na ten tydzień i z przykrością stwierdzałam, że nie będę mogła niczym się podzielić. Znalazłam jednak jeden artykuł o muzyce klasycznej, potem kolejny i kolejny, co w rezultacie doprowadziło mnie do kanału YouTube Filharmonii Narodowej. Z radością odkryłam, iż znajduje się tam niemały zbiór nagranych koncertów dostępny online. Wybór padł na perełkę.... Symfonie Rachmaninowa. Tak zdecydowałam, że to właśnie tym wykonaniem i nagraniem dziś podzielę się z Wami. Nakłaniając Was oczywiście, do wysłuchania owego koncertu.


Żeby było jeszcze przyjemniej i żebyśmy wiedzieli, czego słuchamy, przeczytajmy najpierw coś o kompozytorze...

Kim był Siergiej Rachmaninow gdzie, kiedy i dlaczego tworzył?


Notatka o Kompozytorze

(Tekst zaczerpnięty ze strony

http://www.muzykotekaszkolna.pl/wiedza/kompozytorzy/rachmaninow-sergiusz-1873-1943/

Autorem Notatnki jest: Agata Kwiecińska)


Sergiej Rachmaninow urodził się w Siemionowie, w okręgu niżnonowogrodzkim w Rosji 20 marca (według kalendarza juliańskiego — czyli tzw. starego porządku), a więc 1 kwietnia według kalendarza gregoriańskiego.Pierwsze muzyczne kroki stawiał pod okiem matki, absolwentki klasy fortepianu w konserwatorium w Petersburgu. Później sam został wychowankiem tej uczelni, a rodzina przeniosła się do Petersburga. Po kilku latach nauki Rachmaninow został wysłany do Moskwy, by w tamtejszym konserwatorium kontynuować naukę gry na fortepianie u Aleksandra Silotiego. Uczył się też harmonii (u Antona Arenskiego) i kontrapunktu (u Sergieja Taniejewa) — przedmiotów niezbędnych dla przyszłego kompozytora. W wieku 15 lat Rachmaninow napisał swoje pierwsze kompozycje — Scherzo w stylu Mendelssohna i kilka utworów na fortepian, pracował także nad swoją pierwszą operą zatytułowaną Esmeralda, której jednak nigdy nie ukończył.W 1892 roku odbyła się premiera I Tria elegijnego Rachmaninowa, a na zakończenie konserwatorium przedstawił publiczności jednoaktową operę Aleko, za którą otrzymał najwyższą ocenę i złoty medal na zakończenie studiów. Miał wówczas niespełna 20 lat. Po zakończeniu oficjalnej edukacji skupił się na komponowaniu. W kolejnych latach powstało m.in. słynne fortepianowe Preludium cis-moll, a także Pieśni op. 4 i 8 i II trio elegijne poświęcone pamięci zmarłego Piotra Czajkowskiego. To nazwisko w kontekście twórczości Rachmaninowa będzie miało wielkie znaczenie, a Rachmaninow, choć działający w XX wieku, stanie się jednym z największych kontynuatorów romantycznej tradycji rosyjskiej, wbrew panującym modom i muzycznym rewolucjom, które wstrząsnęły muzyką europejską w pierwszych dekadach XX stulecia.W styczniu 1895 roku Rachmaninow rozpoczął pracę nad dziełem, które w negatywny sposób zaważyło na jego życiu. Podjął się wyzwania skomponowania symfonii — gatunku, który był kwintesencją zdobyczy XIX wieku. Prawykonanie odbyło się dwa lata później — w marcu 1897 roku i zakończyło się katastrofą. Orkiestrę prowadził nieprzygotowany i nie w pełni dysponowany Aleksander Głazunow, a krytycy nie zostawili na młodym kompozytorze suchej nitki. To dramatyczne wydarzenie przygniotło Rachmaninowa do tego stopnia, że nie był w stanie komponować przez 3 lata. Wybawieniem z opresji było wsparcie rosyjskiego przemysłowca Sawwy Mamontowa, który zaangażował Rachmaninowa jako dyrygenta do jego Moskiewskiej Opery Prywatnej. Powrót do komponowania zapewniła mu jednak dopiero kuracja odbyta pod okiem Nikolaja Dahla — rosyjskiego lekarza stosującego w terapii hipnozę. Po trzyletnim milczeniu Rachmaninow powrócił jako kompozytor w wielkim stylu, pisząc swój największy przebój czyli II Koncert fortepianowy c-moll. Prawykonanie było sukcesem i szybko powstały kolejne znakomite utwory — m.in. Sonata na wiolonczelę i fortepian, a kilka lat później II Symfonia i opera Francesca da Rimini, w 1909 roku III Koncert fortepianowy (uchodzący za jeden z najtrudniejszych utworów tego gatunku, jakie kiedykolwiek powstały) i mroczna, znakomita kompozycja orkiestrowa zatytułowana Wyspa umarłych, a w 1915 roku wielkie dzieło na chór mieszany a cappella Nieszpory Całonocne czuwanie. Po sukcesie II Koncertu fortepianowego Rachmaninow ułożył sobie także życie osobiste, ożenił się i wraz z żoną i dwiema córkami wiele czasu spędzał w odziedziczonej rodzinnej posiadłości w Iwanowce.



Sergei Rachmaninow Symfonia No. 2, e-moll, Op. 27


dyryguje Jacek Kasprzyk





Więcej koncertów dostępnych online w wykonaniu Filharmonii Narodowej dostępnych jest na oficjalnej stronie internetowej:

http://filharmonia.pl/multimedia/wideo


oraz ich kanale YouTube

Filharmonia Narodowa