"Wesoła wdówka"operetka Franciszka Lehára.

Opera w Helsinkach udostępnia transmisje online przedstawienia operetkowego "Wesoła wdówka" Franciszka Lehar. 28.11.2020 godzina 18.40 !!

Bardzo już tęsknimy, za wieczorem w oprze. Ma ona w sobie coś wyjątkowego. Po przekroczeniu drzwi wejściowych ogarnia nas niezwykła magia, która pochłania całkowicie gdy gasną światła na sali. Przyznam się Wam, że bardzo brakuje mi tego doświadczenia.


Znalazłam jednak dla Was operę, która transmituje swoje przedstawienia online. Opera w Helsinkach udostępnia operetkę "Wesoła wdówka" Franciszka Lehar. Przyznam się szczerze, że nie miałam okazji zobaczyć tego przedstawienia na żywo - dlatego ten weekend, to doskonała okazja, by spędzić wieczór z operą.


Transmisja opery jest jednorazowa, dlatego nie przegapcie okazji, by "spędzić" sobotni wieczór w Helsinkach ;)


Oficjalna strona przedstawienia TUTAJ

Znajdziecie na niej obsadę, recenzje, a nawet nagrania ze Spotify.




Zanim oglądniesz!

Przeczytaj o utworze i poznaj kompozytora!



O operetce

(tekst pochodzi w całości ze strony www.mteatr.pl )


"Wesoła wdówka” klasyczna operetka Franza Lehára do libretta Victora Léona oraz Leo Steina, należy do kanonu gatunku. Chociaż po premierze, która miała miejsce w Wiedniu w 1905 roku, recenzje i reakcje publiczności nie były zbyt przychylne, to w krótkim czasie „Wesoła wdówka” zdołała skraść serca widzów. Już rok po pierwszym wystawieniu operetka święciła triumfy na scenach Londynu, Paryża, Wiednia, Sztokholmu, Moskwy, a także Nowego Jorku. Wypełniające ją arie i duety stały się prawdziwymi przebojami, wystarczy tu wspomnieć duet „Usta milczą, dusza śpiewa”. W „Wesołej wdóce” śpiewali najwybitniejsi śpiewacy, od Marii Jeritzy, Kirsten Flagstad i Richarda Taubera po Jana Kiepurę i Martę Eggerth.


Libretto możecie przeczytać TUTAJ





O kompozytorze

(tekst pochodzi w całości ze strony www.encyklopediateatru.pl )


Franz Lehár ( 1870-1948)

"... Lehar był pierwszym, który po zmierzchu klasycznej operetki (po śmierci Suppego, Straussa i Millockera) przywrócił jej świetność, jej pozycję wiodącą, a jednocześnie wprowadził nowe rozwiązania mu­zyczne i konstrukcyjne o decydującym znaczeniu dla rozwoju tej for­my. On pierwszy połączył śpiew z tańcem i ruchem scenicznym (co dziś jest niemal żelazną zasadą musicalu), on pierwszy (w "Paganinim") zrezygnował z obowiązującego uprzednio w operetce happy-endu. "Wprowadził do operetki łzy..." - jak obrazowo określił to jeden z jego biografów. Unowocześnił i rozbudował instrumentację korzy­stając z doświadczeń Pucciniego, a później nawet Ryszarda Straussa. Niezrównany liryk o słowiańskiej skłonności do tęsknego sentymen­talizmu, łączył cudownie liryczne arie swych operetek z pikanterią i paryskim dowcipem muzycznym. Swobodnie obracał się w klimacie zarówno salonów Wiednia, jak i kabaretów Paryża, a także w kli­macie tęsknych pieśni rosyjskich, w muzyce orientalnej, włoskiej, hiszpańskiej i - przede wszystkim - cygańskiej, węgierskiej. Twór­czość Lehara podzielić można na dwa okresy. W pierwszym napisał 25 operetek, z których najpopularniejsze (znane dobrze w Polsce) to - obok "Wesołej wdówki" - "Hrabia Luxemburg" ("Der Graf von Luxemburg"; 1909), "Cygańska miłość" ("Zigeunerliebe", 1910), "Ewa" ("Eva", 1911), "Skowronek" ("Wo die Lerche singt"; 1918), "Biały mazur" ("Die blaue Ma­zur", 1920), "Frasquita" (1922), "Clo-Clo" (1924)... Były to wszystko utwory nie odbiegające jeszcze zbyt daleko - tematycznie przynajmniej - od tego, co aktualnie wówczas w operetce powstawało. Drugi okres, tzw. dramatyczny lub ,,tauberowski" - od nazwiska wielkiego śpie­waka i przyjaciela Lehara, Ryszarda Taubera, dla którego pisał on odtąd swoje główne partie tenorowe - reprezentują: "Paganini" (1925), "Carewicz" ("Der Zarewitsch"; 1927), "Frederike" (1928), "Kraina uśmiechu" (Das Land des Lachelns"; 1929 - przeróbka dawniejszej operetki Lehara "Die gelbe Jacke" - "Żółty kaftan", z 1923), wreszcie "Giuditta" (1934), po­myślana już jako opera i wystawiona w Wiener Staatsoper (u nas w warszawskim Teatrze Wielkim). Był to ostatni utwór sceniczny Lehara i do czasu swej śmierci nie skomponował już niczego więcej....W przeciwieństwie do wielu innych znanych kompozytorów operetek z Austrii i Niemiec, Lehar po dojściu Hitlera do władzy nie emigrował; stosunek do hitleryzmu miał raczej pozytywny (mimo iż jego żona była Żydówką). To spowodowało za­pewne odrzucenie jego powojennych próśb o obywatelstwo szwajcar­skie, a potem o węgierskie. Zmarł w swej willi w Bad Ischl, prze­mienionej obecnie na muzeum leharowskie.

Źródło: Przewodnik Operetkowy Lucjan Kydryński, PWM 1994"


Cały artykuł dostępny jest TUTAJ




OGLĄDAJ PRZEDSTAWIENIE

"WESOŁA WDÓWKA"

28.11.2020 godzina 18.40